Kennisbank > Je stem laten horen

Vimeo inhoud kan niet getoond worden met je huidige cookie-instellingen. Selecteer "Inhoud tonen" om de inhoud te zien en de Vimeo cookie-instellingen te accepteren. Meer info kun je lezen in de https://vimeo.com/privacy [Privacyverklaring). Je kunt je altijd weer afmelden voor deze [cookie-instelling] /redirect-to-page/286937d3-bb6f-466c-a694-aaf1f3718d43.

Inhoud tonen

Je stem laten horen

Overweging ter gelegenheid van de Internationale Vrouwendag op 8 maart 2021.


Vandaag is het Internationale Vrouwendag. 

Een dag die bedoeld is om de onderlinge strijdbaarheid en solidariteit van vrouwen over de hele wereld te versterken. 

 

Dat zo’n dag er is, laat zien dat deze strijdbaarheid en solidariteit niet vanzelfsprekend zijn. 

Het laat ook zien dat er een zaak is om voor te strijden. 

Er is iets waar we voor op moeten komen, iets dat we zichtbaar moeten maken, iets dat we blijvend moeten agenderen. 

Er is iets waar we een stem aan moeten geven. 

 

Uiteindelijk gaat het hierbij niet om de stem van een ander die namens of voor ons spreekt. 

Het gaat om onze eigen stem, hoe dun, broos en breekbaar die misschien ook is. 

Het maakt niet uit als je fluistert of stottert, zoals ik soms, of dat je stem halverwege breekt. 

Het doet er niet toe als je een tijdje nodig hebt om te zoeken naar datgene wat je wilt zeggen. 

Het is niet belangrijk dat je op voorhand je hele verhaal klaar hebt en het halverwege weer kwijt bent. 

Waar het om gaat is dat je het doet: spreken, met jouw eigen stem, precies zoals die is.

 

Als je spreekt met zo’n stem, dan is dat een daad van liefde. 

Een liefde die gelegen is in het feit dat je jezelf accepteert zoals je bent. 

Een liefde die voortvloeit uit het feit dat je niet iemand anders hoeft te zijn, dat je niet op een andere of betere manier zou moeten kunnen spreken, dat je meer gestudeerd zou moeten hebben, dat je een meer prestigieuze baan zou moeten hebben, dat je krachtiger of moediger zou moeten zijn, of charismatischer, invloedrijker, succesvoller, meer welbespraakt. 

Door zo te spreken, spreek je uit: ik ben die ik ben, en ik mag er zijn, ik mag ruimte innemen op deze wereld, ik doe ertoe, ik mag meedoen.

 

Om te leren om met zo’n stem te spreken, hebben we anderen nodig. 

We hebben voorbeelden nodig van mensen die, met vallen en opstaan, geleerd hebben om oneindig moedig te zijn. 

Mensen die hebben geleerd om de veiligheid van het zwijgen of de veiligheid van het aangepaste spreken te verlaten, simpelweg omdat er een zaak was die ertoe deed, die belangrijker was dan de eigen angst en onzekerheid.

 

Vandaag gaat het om de stem van vrouwen. 

Morgen gaat het om de stem van LHBTI’s, onderdrukte bevolkingsgroepen, gediscrimineerde bevolkingsgroepen, gehandicapten, vluchtelingen, zieken, werklozen, kanslozen, machtelozen, uitgebuitenen. 

Het gaat om de stem van iedereen die van jongs af aan al het gevoel heeft: ik ben anders

Het gaat om de stem van de stemmelozen: de dieren, de natuur, datgene wat net zo goed deel uitmaakt van onze wereld maar niet bij machte is om de eigen zaak voor het voetlicht te brengen.

 

We spreken omdat we tot in onze botten voelen dat er ergens iets niet klopt, dat er ergens iets misgaat. 

We spreken niet omdat we per se willen spreken, indruk willen maken of de ander willen overschreeuwen. 

We spreken omdat we worden opgeroepen om te spreken, vanuit een moreel appel, een innerlijke bewogenheid. 

 

Er zijn talloze situaties waarin we een dergelijk appel kunnen voelen, ook in ons eigen kleine leven, thuis of op ons werk. 

Wat roert zich in jou? 

Waar zou jij je werkelijk in willen uitspreken? 

En hoe zou jouw stem klinken als je je gesteund zou weten door jouw persoonlijke helden, door de mensen van alle tijden die jou tot voorbeeld zijn?


Angela Stoof